PDBeH tekst zeegroen 924x53

2017 07 31 Ana Alf Anke

Dag lieve oma,

Ja, u ziet/leest het goed!

Hier ziet u mij (Ana Beatriz) aan de linkerkant en rechts ziet u papa met mijn NL-oma!
Ik ben pas nèt op deze wereld, vanaf 25 juli 2017!
Ik ben geboren in het MATERNIDADE UNIMED, AVENIDA CONSTANTINO NERY, nº 1678, SÃO GERALDO, MANAUS.

Dat is ook wel héél toevallig hè, want mijn vader is daar óók geboren in 1988, en volgens de papieren tussen 25 en 28 juli!
Toen heette de Maternidade nog Hospital São José.
Oma uit NL zegt: ’t lijken wel dezelfde baby’s! Zó lijk ik op papa!

Mijn naam is Ana Beatriz Serdeira Kempen (wauw, mooie naam hè?) en ik woon in Manaus.
Mijn mama heet: Priscila en mijn papa Agosto Alfredo
Mijn papa is via dhr.Cornelis Franciscus Bouman (dat was toen een ex-RK-geestelijke/ex-pater, broeder Fulgencio)) terechtgekomen in een tijdelijk pleeggezin bij Dona Theresa in Manaus, en vanuit Dona Theresa’s huis geadopteerd.

simone300x360Adoptieverhaal van
Simone van Delft,
Wat waren Kees en ik, Marjo, superblij dat we een dochter mochten adopteren uit Brazilie.
Simone was toen 1.5 jaar oud en een plaatje om te zien.
Prachtige krullen, mooie donkere ogen, een prinses.
Simone heeft bijna al die tijd in een kindertehuis gewoond. Het was een klein meisje met veel humor.
Iedereen in ons dorp en familie waren dol op haar. Heel lief maar met veel pit.

Toen ze naar het voortgezet onderwijs ging, liep het anders, psychische klachten en heel veel opnames gehad,

verhaal kimberlyHallo allemaal,
Ik ga hier ons verhaal delen, een verhaal met veel verdriet, kracht en geluk! 
Maar vooral doorzettingsvermogen, en opoffering.

Ik ben Kimberly(27), ik ben getrouwd met Yannick (Jaison)(26) en wij hebben samen 5 prachtige kinderen.(9)(8)(7)(4)(2)Jaar.

Mijn man (Yannick) of zoals zijn moeder hem kent Jaison is 1 van de hartkinderen van Liza.
De stichting heeft zo ontzettend veel voor ons betekend.
Mijn man was, door onjuiste papieren, bijna 9 jaar op zoek naar zijn biologische moeder zonder resultaat.

van_schiphol_naar_monte_mor_07_2016_me_inzet300x360.jpg

2016 juli, Opvanghuizen in São Paulo (SP).

In juli 2016 ben ik 2 weken in Monte Mor en een paar dagen in São Paulo geweest.

Ik heb in São Paulo 2 opvanghuizen bezocht. De opvanghuizen waren veranderd in mannen-opvang-huizen. 
Ongelooflijk zo veel mensen die daar ook gebruik van maken.

Een leider vertelde mij dat, alleen al vlak bij het station, 1800 mensen werden opgevangen in hun noodsituatie.
Ik ben er achter dat er in São Paulo veel zorg en liefde 

vlag braz tweelingTweeling voor de eerste keer in contact via de telefoon.

De tweeling zijn alle twee geadopteerd.
Een in NL en een in Brasil.
De ene in NL heeft altijd iets in zijn leven gemist maar wist niet zeker of hij een van een tweeling was.
Het is wel verteld aan de adoptieouders maar het was nooit bevestigd. Een van de eerste dingen die ik moest uitzoeken, was of hij echt een deel van een tweeling was.
Hij heeft eerder via Spoorloos hulp gekregen en ze hebben alleen 1 zus en 1 oom kunnen vinden, maar niet de biologische moeder, vader, broers en zussen.

telefoon300x3756 jaar leven met het idee dat je geen ouders meer hebt

Mijn collega’s in Brazilië en ik hebben Paulo's vader en zusje gevonden.
Maar helaas was het heel lastig om de telefoon nummers te traceren.
Dus ik heb de lokale Radio gebeld en de Radio is gelijk aan de slag gegaan.
Ze hebben een oproep gedaan op de Radio en hebben het bericht verspreid op facebook.
Een paar uurtjes later was het raak.
Om Kwart voor 1 s' nachts hadden zij het verdrietige nieuws dat zijn zusje helemaal niets wist over haar biologische moeder en ook niets over haar broers en zussen en helemaal niet over Nederland.

skype4 geadopteerde Brasileiros Skypen voor het eerst met hun familie.

Ze kwamen er achter dat ze nog 5 broertjes en zusjes in Brazilië hebben.
Helaas tot groot verdriet is hun moeder 2 jaar geleden overleden.
Op het moment dat ik ging bellen kreeg ik een tante aan de telefoon.
Ik vertelde haar dat ik een grootte verassing voor haar had en dat ik 4 kinderen voor haar had die hun familie missen.
De tante werd gelijk emotioneel en extreem blij.
Het mooie was dat de hele familie op dat moment daar aanwezig was. 

na 22 jaar

Vader en zoon spreken elkaar voor de eerste keer in hun leven na 22 jaar

Op 9 september hebben wij voor de eerste keer gesproken met zijn vader, helaas was Paulo net te laat om aanwezig te zijn op skypen om met zijn eigen vader te praten.
Hij was onderweg vanuit zijn werk naar huis en daardoor net te laat.
Wij hebben ondertussen met de gemeente een afspraak kunnen maken voor de volgende dag.
15:10 uur Braziliaanse tijd was het dan eindelijk zo ver.
Vader heeft voor het laatst in zijn leven zijn zoon gezien toen hij nog maar 2 jaar oud was.

van schiphol naar recife en terug300x378Ik ben geadopteerd uit Recife toen ik een dag oud was.

Wat ik weet van mijn moeder is is dat zij een weeskind was en een opleiding als verpleegster deed  en werkte in het kindertehuis waar ik ook geboren ben. Zij heeft als kind ook in dat kindertehuis gewoond omdat mijn opa en oma zijn overleden aan een auto ongeluk.

In Nederland kwam ik als enigst kind bij mijn adoptieouders. In een klein dorpje waar ik als enige een bruine kind was en waar ik erg gepest ben voor zwarte.

Mijn ouders waren erg lief en ik kwam nooit wat te kort.

tussen je oren300x227

Ik begrijp ook jouw instelling en uitgangspunt heel erg goed

Psychologen en hulpverleners doen hun uiterste best en komen echt heel ver nu ze met adoptie te maken krijgen:
Iets wat voor bijna iedereen een ver-van-mijn-bed show was qua ervaringsdeskundigheid.

Het is heel moeilijk, bijna onmogelijk om je in een geadopteerde te verplaatsen.
Om deze reden missen veel geadopteerden een klankbord op professioneel niveau.
Wat ik zo jammer aan het verhaal van Wendell vind is dat zijn wens naar Brazilië terug te keren de reden is geweest om zijn hulp stop te zetten.
Dit is in de ogen van een geadopteerde een keiharde trap in zijn gevoelsleven.
Was mij dit overkomen dan zou ik alle vertrouwen in de hulpverlening in Nederland hebben opgegeven!

droom 300x350

Adoption story

Ik ben naar Nederland gekomen toen ik een baby was van ongeveer 2 maanden, ik ben zelf blank en terecht gekomen bij een Argentijnse vader en Nederlandse moeder, kwa discriminatie heb ik zelf geen last gehad.
Maar ik weet dat vele andere geadopteerden die last wel hebben.
Mijn ouders hebben mij van kleins af aan verteld dat ik geadopteerd ben,
zoals veel geadopteerden ben je nieuwsgierig op wie je lijkt, of je broertjes of zusjes hebt, waarom ben je afgestaan.
Bij mij kwam de vraag rond mijn 12de. 

onvoorwaardelijke liefde 300x383Onvoorwaardelijke liefde.

In de afgelopen 2 dagen namen 3 geweldige adoptieouders contact met mij (Liza) op.

Deze adoptieouders vroegen mij allemaal om de biologische moeder van hun Braziliaanse kinderen te zoeken.
Ongelofelijk erg prachtig. Van de meer dan 200 geadopteerde kinderen zijn er maar 6 adoptieouders die hun kinderen van begin tot eind steunen. Helaas zijn deze ouders erg uniek.

schiphol curitiba 300x378Familie Hansen

Mijn terugkijk op de rootsreis!
Zoektocht Dochter naar biologische moeder
Onze dochter Joyce gaf op een gegeven moment aan, dat zij een zoektocht wilde naar haar biologische moeder.
Op een dag ( in januari) openenden wij een mailtje van de Curitiba Groep en zo kwamen wij in contact met Liza. Nadat Liza de gegevens over de biologische moeder had, werden wij na een half uurtje gebeld met het nieuws dat de moeder en een zus zijn gevonden.

nederland300x366

Verhaal Anoniem

Gisteren heb ik een heel bijzondere (adoptie)moeder ontmoet.
R. heeft twee kinderen geadopteerd uit Brazilië.
Nadat ze mijn verhaal had gelezen over 'Vermist' heeft zij mij om hulp gevraagd om biologische familie op te sporen in Brazilië.
Heel erg uniek want er is in 2 jaar nog nooit een adoptiemoeder geweest die mij om hulp vroeg om biologische familie te zoeken.
R. vroeg mij ook om biologische familie te zoeken voor haar Braziliaanse schoonzoon.


tevreden adoptiekind300x215

Een vooral dankbaar kind

Als een onbekende erachter komt dat ik een adoptiekind ben, dan komt vroeg of laat, eerder vroeg dan laat, de vraag met de volgende strekking naar buiten: “Ken jij je biologische ouders?”
Deze vraag wordt na mijn beknopte antwoord gevolgd door een excuses: “Sorry dat ik ernaar vroeg...”

Ik heb me weleens afgevraagd waarom het juist op deze manier gaat.
Ik denk zelf dat het te maken heeft met de gevoeligheid die dit onderwerp met zich meebrengt. Het bewijst zelfs dat vrijwel iedereen die eens met een geadopteerde heeft gesproken, beseft dat deze gevoeligheid er is. 
Men weet er alleen niet mee om te gaan.
In dit schrijfsel heet ik Michael. De onbekende geadopteerde die je net tegen het lijft bent gekomen.

van schiphol naar sao paulo 300x373Verslag adoptiekind geboren in São Paulo

I was born in Sao Paolo, Brasil in 1982 in a maternity hospital.
Together with my older sister I was transferred to a Dutch farmer family for adoption.
There we would start a new life full with love and care. In the first years it seemed to go well. Our entire new family came to see us as did the people in the neighborhood. They were very curious to see two dark children in a plain white village.
We took Dutch lessons to integrate.

van schiphol naar rio de janeiro 300x373Bruno Alves

Het was half februari dat ik een link zag op internet die ons verwees naar Liza die ons misschien wel kon helpen met de zoektocht naar Bruno zijn biologische familie in Brazilie. Dit bleek een gouden greep met een diamanten randje Liza eromheen te zijn voor ons.
Binnen een paar uur had zij de hele familie van Bruno opgespoord met alle officiële documenten erbij gevoegd.
Dit was even schrikken, omdat het zo snel ging konden we het niet geloven en je leeft vanaf dat moment in een mooie en blijde roes met elkaar.

van schiphol naar sao paulo 300x373Remi Keetman

De rootsreis van Remy - Davi is in een nachtmerrie geëindigd.

De lieve adoptievader Piet van Remy - Davi is plotseling op 08-07-2015 overleden in Brazilië in de wijk Grajaú in São Paulo. Een nachtmerrie en schok voor iedereen.

Lieve Piet voelde zich zondag op 5 juli niet goed. Hij had een extreme blaasontsteking.

Maandag zijn wij naar het ziekenhuis gegaan en werden we gelijk geholpen. Wij kregen voorrang op vele mensen die al aan het wachten waren op de dokter.

Ga naar boven