PDBeH tekst zeegroen 924x53

van schiphol naar sao paulo 300x373Remi Keetman

De rootsreis van Remy - Davi is in een nachtmerrie geëindigd.

De lieve adoptievader Piet van Remy - Davi is plotseling op 08-07-2015 overleden in Brazilië in de wijk Grajaú in São Paulo. Een nachtmerrie en schok voor iedereen.

Lieve Piet voelde zich zondag op 5 juli niet goed. Hij had een extreme blaasontsteking.

Maandag zijn wij naar het ziekenhuis gegaan en werden we gelijk geholpen. Wij kregen voorrang op vele mensen die al aan het wachten waren op de dokter.

Na 2 uurtjes gingen wij terug naar huis. (Naar de woning van biologische broer).

Na een paar dagen had Piet geen pijn meer maar voelde hij zich echt niet goed. We waren allemaal machteloos. Moeder Anke was de hele tijd voor vader Piet aan het zorgen maar hij wilde bijna niets.

Op 8 Juli hadden we gepland om naar Bady Bassitt, SP te gaan naar het huis van de biologische ouders.
In een groen klein dorpje met uitstekende doctoren. Het was een lange reis ernaartoe maar de bussen van Brazilië die lange afstanden maken zijn erg luxe en wij hoopten dat hij door de groene omgeving en de goede dokters snel zou opknappen.

We hadden ons allemaal klaar gemaakt en ook Piet had gedoucht. Hij ging op bed liggen en uitrusten. Moeder Anke en ik waren bij hem in de slaapkamer. In een keer uit het niets begon vader met zijn ogen weg te draaien en maakte gekke geluiden.
Ongeveer 15.50u Nederlandse tijd begon moeder te gillen. Het was echt een paniek moment. Remy was op dat moment in de douche en rende als een gek naar ons toe en begon vader gelijk te reanimeren en te beademen.
Dat ging allemaal zo snel. We waren allemaal echt overstuur en machteloos. 

Biologische moeder Maria belde de ambulance en rende naar de straat en gilde om hulp. Op dat moment hoorde een verpleegster de hulpkreet en rende met nog 2 mensen naar ons toe en nam de reanimatie over.
Ondertussen zagen wij dat vader niet meer ademende en blauw werd.
Moeder en Remy waren helemaal gek geworden en erg overstuur.
Iedereen was overstuur en bang. De ambulance kwam maar niet.

De biologische broers waren al snel door schoonzus gebeld en waren eerder bij ons dan de ambulance. Wij waren echt helemaal gek geworden.
Biologische moeder is op haar knieën gegaan en gaan bidden dat vader het zou redden en ik zat ook te bidden als een gek.

Omdat de ambulance zolang duurde hebben de biologische familie besloten vader in een kleine auto te leggen om zelf snel haar het ziekenhuis te gaan. Piet is achterin gelegd en de zuster ging door met reanimeren. De schoonzus en ik gingen samen voorin zitten.
Het was echt een gekte en de angst zat zo diep in ons dat Piet het niet zou redden. Moeder en Remy waren thuis gebleven.

Op dat moment was er geen auto om moeder en Remy naar het ziekenhuis te brengen en de biologische familie had besloten dat het beter was dat moeder en Remy naar het ziekenhuis kwamen als vader al in het ziekenhuis zou zijn.

We reden als een gek naar het ziekenhuis maar kwamen niet echt door het verkeer. Al die honderden auto’s. Toen kwam de biologische broer met zijn scooter voor ons aangereden en toeterend begeleidde hij het verkeer aan de kant zodat wij er door konden.
Op dat moment was broer echt een held anders kwamen wij er niet door. Onderweg kwamen we de ambulance tegen en de ambulance nam het over. Zij reden snel naar het
ziekenhuis. Onderweg kwam er nog een ambulance vlakbij het ziekenhuis met een paar doctoren en verpleegsters.
Wij stopten in de straat vlakbij het ziekenhuis en de dokters namen het snel over.
Toen was het 16 uur 20.
Om 17: 42 ( Braziliaanse tijd) waren de dokters en verpleegsters nog steeds bezig met Piet. Om 17 uur 50 gingen we door naar het ziekenhuis.

Kort nadat de dokters met de ambulance aankwamen werd ik weg gestuurd om alvast naar het ziekenhuis te gaan en bij de spoedpost te wachten.
Maar na dat broer junior met de scooter mij gebracht heeft voelde ik mij echt niet goed en dacht: Dat kan ik niet maken omdat Piet anders alleen zou zijn.
Toen heb ik de broer gevraagd om mij terug te brengen naar de ambulances. Bij aankomst waren ze nog steeds bezig. Ik ben op de grond gaan zitten vlakbij de ambulance en gaan bidden.

Kort nadat wij wegreden van de plek naar het ziekenhuis was het in een keer heel erg stil in de ambulance. Net alsof de wereld stil stond en ik zag dat alle dokters en zusters zittend met hun hoofd omlaag zaten. Om 12 uur 50 ( Braziliaanse tijd) was Piet overleden in de ambulance.
3 minuten later kwamen we aan bij de spoedeisende hulp.
Het drong niet echt tot me door dat iedereen zo rustig deed. Toen haalden ze Piet uit de ambulance met een witte doek om hem heen.
Toen kwam een verpleegster naar me toe en zei dat Piet overleden was.
Ik kon het niet geloven en herhaalde dat een paar keer.

Op dat moment werd ik helemaal gek en kon het hele ziekenhuis mij horen. Toen kwam het moment dat ik aan de familie moest vertellen dat Piet naar de hemel is gegaan.

Het was een half uurtje rijden naar het huis van de biologische broer waar Anke en Remy zaten te wachten. In de auto pepte ik mijzelf op en zat te denken hoe ik dat zal moeten vertellen. Dat was de langste en zwaarste weg. Bij aankomt bij de deur hoefde ik eigenlijk niets te zeggen, want zij zagen dat aan mijn gezicht. Mijn god.

Een van de broers hielp Anke naar de auto lopen. Dat kon ze bijna niet en gingen naar het ziekenhuis om Piet te zien en met de dokters te praten.
Bij de spoedeisende hulp kwam de dokter naar mij toe en zei tegen mij dat Piet overleden was door een hartaanval of een hersenbloeding door een te hoge bloeddruk.

Om 19 uur 53 hebben de portiers ons met zijn allen naar de kelder van het ziekenhuis gebracht om Piet te zien.
Op dat moment was Anke, Remy, biologische broers Wanderson en Jeferson , schoonzus Adriana en ik erbij.
Dat was een verschrikkelijk moment. Iedereen was verscheurd door verdriet en het was moeilijk te bevatten dat Piet was overleden.
Daarna zijn we naar het huis van broer gegaan en zijn Anke, broer Wanderson, Tante Irani , Man van Debra en ik naar het politie bureau gegaan om aangifte te doen van zijn overlijden.

Vanaf die dag nam ik automatisch alle regeldingen over om Anke en Remy zo min mogelijk ook nog te belasten met alle regeldingen om ons heen.
Samen met de geweldige biologische familie hebben we alles geregeld in Brazilië die wij moesten en konden doen en reed de biologische familie ons overal na toe en zorgde voor alles ook om ons heen.

Op dezelfde avond van 8 Juli heb ik gelijk de zorgverzekering gebeld en uitgelegd wat er gebeurd was.
De mevrouw Ingrid van de zorgverzekering DSW deed ook nog racistisch nadat ik haar vertelde dat wij op rootsreis zijn en Remy is geadopteerd.
Zij zei: Maar niet minderwaardig bedoeld, wij willen met de echte familie praten van vader en niet met het adoptie kind. Ongelooflijk, ik heb me met veel pijn en moeite ingehouden voor de verschrikkelijke situatie.
Veder zijn wij goed geholpen door alle verzekeraars.

De Nederlandse Ambassade in Sao Paulo heeft ook geholpen waar ze konden. Zij hebben het formulier van de reisverzekering voor mij ingevuld omdat ik hem niet open kreeg met mijn mobiel en internet was ook niet altijd goed in Brasil.

Uiteindelijk heb ik met alle verzekeraars contact gehad. Hoezo alleen familie. Ik ben geen familie en dat is wel goed ? Ongelofelijk dat mensen ook nog vervelend kunnen doen na een verschrikkelijke gebeurtenis.
Gelukkig heb die mevrouw niet meer gesproken.

Op 09-07-2015 zijn wij naar de crematorium in Sao Paulo gegaan om het lichaam van Piet vrij te krijgen en hem over te laten vliegen naar Nederland.
Op dat moment kwam ook een agent van de reisverzekering om verder dingen te regelen. Maar helaas konden wij niets doen omdat we een geboorteakte of trouwakte nodig hadden om verder de documenten te regelen.
De agent heeft verder de documenten geregeld uit Nederland en zijn wij op 10-07-2015 weer naar het crematorium gegaan om het lichaam van Piet te identificeren.
Dat was echt een moeilijk moment en erg verdrietig. Op dat moment was Broer Wanderson en zijn biologische vader met ons meegegaan.
Remy wilde niet mee. Hij vond het erg moeilijk en wilde vader herinneren zoals hij was.
Wij hebben lang gewacht op de rouwauto. De agent van de reisverzekering Allianz van KLM was ook anderhalf uur te laat.
Anke mocht Piet niet zien voordat de rouwauto kwam.

Nadat Anke afscheid had genomen van haar lieve man bracht de rouwauto, gereden door de verzekeringsagent, Piet naar het crematorium vlak bij het vliegveld in Guarulhos - SP zodat Piet zo in het vliegtuig kon.
Vanaf dat moment in Brazilië was alles geregeld en nu is het wachten op de agent en reisverzekering totdat Piet naar Nederland wordt overgevlogen.

De dagen voor Anke en Remy en voor mij waren erg moeilijk in Brazilië.
Anke wilde zo snel mogelijk terug naar Nederland. Nadat alles was geregeld in Brazilië en afscheid hebben genomen heeft de reisverzekering snel een vlucht terug geregeld.

Biologische moeder was op dezelfde dag ook op genomen in het ziekenhuis met hartproblemen door de extreme emotie .
De biologische moeder heeft ook hartproblemen. Biologische moeder is nu redelijk stabiel en moet tot 14 juli in het ziekenhuis blijven voor onderzoek.

Voordat wij naar het vliegveld zijn gegaan hebben we moeder nog bezocht in het ziekenhuis. Dat was een zeer emotioneel moment.
De biologische moeder Maria vertelde aan Anke dat ze in het ziekenhuis ook nog afscheid van Piet heeft genomen en een zuster in het ziekenhuis heeft haar naar Piet gebracht.
Anke stortte in tranen toen ze dat hoorde dat vond ze erg mooi.
De hele biologische familie is ontzettend lief en wij zijn met overweldigende liefde opgevangen en werden als koningen behandeld en verzorgd .
Piet en Anke hadden ook een speciale band met de biologische moeder, zij knuffelden vaak met elkaar.
Piet was erg gelukkig in Brazilië en wilde alles zien en was erg blij om de biologische familie te ontmoeten.

Het heeft Piet en Anke ook veel verdriet gedaan om het werkelijke verhaal te horen hoe het gegaan is met de adoptie en erachter kwam dat Remy illegaal is geadopteerd en geen afstand verklaring was getekend.
Anne Marie Weinkits Luiten van Stichting Meiling had alles bij elkaar gelogen.

Het verhaal wat Anke en Piet hoorden was dat de biologische moeder te ziek was en geen middelen had om voor Remy te zorgen en het 7de kind was.
En de biologische familie wilde geen contact met Remy’s adoptieouders.

Het echte verhaal: Biologische moeder was idd erg arm, moeilijke situatie en erg ziek. Op dat moment zou moeder of Remy overlijden hoorde ze van de dokter.
De huisbaas waar ze werkte had een vriendin die zou regelen dat Remy voor een paar jaar opgevangen zou worden door een lieve familie totdat moeder weer beter was en de situatie verbeterd zou worden.
Er zou contact blijven tussen biologische familie. Remy zou een paar jaar bij Piet en Anke blijven en na een paar jaar zouden Anke en Piet Remy terug brengen.
In Brazilië is het normaal als iemand anders even een kindje verzorgd bij ziekte of geen middelen.
Remy was niet het 7de kind maar het 10de kindje. Zijn naam mocht niet veranderd worden . Moeder heeft jaren naar Remy gezocht zonder resultaat.
Na de adoptie is iedereen verdwenen bij de biologische moeder.
Piet en Anke moesten alles in contante Dollars aan Anne Marie Weinkits Luiten betalen.
Anne Marie Weinkits Luiten vertelde ook aan de biologische moeder dat Anke haar biologische zus zou zijn.
Zij smeekte de biologische moeder om haar zus blij te maken met een kindje omdat hun geen kinderen konden krijgen.
Biologische moeder hoefde nergens voor te tekenen. Remy staat nog steeds met zijn biologische naam in Brazilië ingeschreven.
Alleen in Nederland is hij legaal geadopteerd. Piet en Anke waren daar echt verdrietig over en wilde van geen goud illegaal adopteren.
Zij waren daar fel op tegen.

Anne Marie Weinkits Luiten die nu in Sao Paulo woont van Stichting Meiling loog alles bij elkaar en hield de families ook uit elkaar zodat de waarheid niet naar buiten kwam.
Wat mensen vergeten is dat leugens altijd naar buiten komen hoe dan ook.

Daarom kozen ze voor Anne Marie van Stichting Meiling.
Ondanks al die leugens waren de beide families erg blij met elkaar. De liefde tussen de families is niet te beschrijven.
De biologische familie bedankte wel honderd keer aan Piet en Anke voor de goede zorg van hun kind.

Anke vertelde: Wij zijn met zijn tweetjes er naar toe gegaan en met zijn drietjes weer terug naar Nederland.
En nu gaan we met zijn drietjes ernaar toe en moeten wij Brazilië verlaten met zijn tweetjes.

Voor mij was/ís het een eer beide families te leren kennen. Dankbaar dat ik een steun mocht zijn.
Alles gaat zo in het leven hoe het moet gaan. Deze familie heeft een speciale plek in mijn hart en ziel.

Dank jullie wel allemaal voor de liefde en vertrouwen.
Het spijt me dat Piet niet meer bij jullie is, maar ik geloof dat hij nu een mooie engel is, zoals hij ook een engel op aarde was en dat hij jullie zal beschermen.

Dikke kus op jullie harten.

Liza van Pessoas Desaparecidas Brasil E Holanda

Ga naar boven