PDBeH tekst zeegroen 924x53

tussen je oren300x227

Ik begrijp ook jouw instelling en uitgangspunt heel erg goed

Psychologen en hulpverleners doen hun uiterste best en komen echt heel ver nu ze met adoptie te maken krijgen:
Iets wat voor bijna iedereen een ver-van-mijn-bed show was qua ervaringsdeskundigheid.

Het is heel moeilijk, bijna onmogelijk om je in een geadopteerde te verplaatsen.
Om deze reden missen veel geadopteerden een klankbord op professioneel niveau.
Wat ik zo jammer aan het verhaal van Wendell vind is dat zijn wens naar Brazilië terug te keren de reden is geweest om zijn hulp stop te zetten.
Dit is in de ogen van een geadopteerde een keiharde trap in zijn gevoelsleven.
Was mij dit overkomen dan zou ik alle vertrouwen in de hulpverlening in Nederland hebben opgegeven!

Bij adoptieproblematiek worden vaak de gevoelens van 'zich niet thuis voelen' bij de geadopteerde zelf neergelegd, wat deels ook bij hen ligt,
maar het stukje thuis laten voelen als: "Jij mag de gevoelens jegens je geboorteland/ cultuur/ taal hebben, en je bent nog steeds welkom bij ons"
is cruciaal voor een sterke en fundamentele basis en band met de adoptie-omgeving.

Waar ik vaak tegen aanloop is het feit dat ik snel word gezien als één aspect van mijn persoonlijkheid en op basis daarvan hele harde aannames worden gedaan:
óf een Nederlander (Joh, waarom verlang je zo naar je thuisland? Dat is toch gek? Je bent een Nederlander! Het zit allemaal tussen je oren!),
óf Braziliaan (Oh je gaat zeker elk weekend flink zuipen als een echte Braziliaan!)
Om deze reden verliezen veel adoptiekinderen het vertrouwen in hun nieuwe thuisland.
Dan hebben ze het veel liever wat minder goed in hun geboorteland, waar ze niet heel de dag tegen muren opbotsen.

Ga naar boven