PDBeH tekst zeegroen 924x53

na 22 jaar

Vader en zoon spreken elkaar voor de eerste keer in hun leven na 22 jaar

Op 9 september hebben wij voor de eerste keer gesproken met zijn vader, helaas was Paulo net te laat om aanwezig te zijn op skypen om met zijn eigen vader te praten.
Hij was onderweg vanuit zijn werk naar huis en daardoor net te laat.
Wij hebben ondertussen met de gemeente een afspraak kunnen maken voor de volgende dag.
15:10 uur Braziliaanse tijd was het dan eindelijk zo ver.
Vader heeft voor het laatst in zijn leven zijn zoon gezien toen hij nog maar 2 jaar oud was.


Hij vertelde dat hij op zijn werk was en zijn zoon in een keer was verdwenen.
Hij heeft hem nooit meer terug gezien en wist ook niet waar hij was.
Hij was ontroostbaar verdrietig en er erg kapot van.
Hij heeft al die jaren gewacht op een teken van zijn zoon, een telegram of een belletje van de gemeente om maar in contact te komen.
6 jaar geleden zijn er twee werknemers van Wereldkinderen bij hem thuis geweest.
Zij waren op zoek naar de moeder van Paulo. Zij konden hem echter niets vertellen over Paulo.

De vader was helemaal overstuur toen hij kreeg te horen dat hij dood was verklaard door Wereldkinderen en bleef herhalen:
Ik leef, ik ben niet dood. Hartbrekend.
De vader kon niet meer praten doordat hij zo overstuur raakte.
De gemeente pakte de telefoon over en hielp ons communiceren met zijn vader en kalmeerde hem gelukkig.
De vader had op een gegeven moment de hoop verloren dat hij ooit nog zijn zoon terug zou zien.
Hij was dolgelukkig dat hij eindelijk na zoveel jaren een teken van leven ontving.
Ook kreeg hij te horen dat hij opa is geworden, hij is echt dolgelukkig.

Mensen vergeten vaak dat vaders net zo betrokken als moeders zijn bij hun kinderen.
Ook zij hebben veel verdriet en liefde voor hun kind.
Helaas konden wij de vader van Paulo niet eerder bereiken doordat zijn vader een eenvoudig bestaan leidt en nooit een mogelijkheid heeft gehad om een mobiel te kopen.

Het eerste wat wij moesten doen is een telefoon regelen zodat het contact instant bleef en Paulo hem altijd kan bereiken.
Wij vertelden de vader dat hij naar een specifieke Elektronica zaak moest gaan.
Daar lag een mobiele telefoon klaar. Vader snapte er helemaal niets van en zei:
Ik kan geen telefoon betalen.
Wij moesten hem heel vaak uitleggen dat de telefoon al betaald was.
De adoptie ouders hebben mij gevraagd om een mobiele telefoon te regelen.

Ik belde naar een Elektronica zaak in de buurt, kreeg een mevrouw aan de lijn en legde de situatie uit.
Deze mevrouw werkte gelijk mee en stuurde mij haar bankrekeningnummer en het bedrag van de mobiel.
Moeder (adoptie) heeft gelijk het geld overgemaakt.
Na het gesprek bij de gemeente is de vader van Paulo direct naar de Elektronica zaak gegaan en zijn telefoon in ontvangst genomen.
Daar is hem ook vriendelijk uitgelegd hoe een mobiele telefoon werkt.
Van de medewerkster heb ik direct zijn nieuwe telefoonnummer ontvangen.
Wij belden direct zijn vader op zijn nieuwe mobiel. Vader was zielsgelukkig en bedankte zijn zoon voor de mobiel en zei:
Vanaf nu kun jij mij altijd bellen.
Vader was zo ontroerd en gelukkig. Dit is onbeschrijfelijk.
De gemeente van het dorp heeft geweldig samengewerkt, zich volledig ingezet voor deze zaak en drukte ons op het hart altijd beroep te mogen doen op hun
diensten.
Afgelopen zondag was een bijzondere en ook verdrietige dag.

Ga naar boven