PDBeH tekst zeegroen 924x53

van schiphol naar recife en terug300x378Ik ben geadopteerd uit Recife toen ik een dag oud was.

Wat ik weet van mijn moeder is is dat zij een weeskind was en een opleiding als verpleegster deed  en werkte in het kindertehuis waar ik ook geboren ben. Zij heeft als kind ook in dat kindertehuis gewoond omdat mijn opa en oma zijn overleden aan een auto ongeluk.

In Nederland kwam ik als enigst kind bij mijn adoptieouders. In een klein dorpje waar ik als enige een bruine kind was en waar ik erg gepest ben voor zwarte.

Mijn ouders waren erg lief en ik kwam nooit wat te kort.

 Op mijn 7e jaar veranderde alles.

Toen bleek dat ik niet zo goed kon leren op school en dat ik een laag IQ heb.
Mijn ouders vonden dat heel erg en zij deden er alles aan zodat ik niet naar een moeilijk lerende school werd gestuurd.
Ik kreeg privé lessen. Maar dat hielp niet.

Ze waren erg gefrustreerd en scholden mij vaak uit voor van alles en nog wat: achterlijke en domme Braziliaan, je bent geen haar beter dan de rest van Brazilië.

Vanaf dat moment liep ik vaak weg en wilde ik terug naar Brazilië, liep uren rondjes, ik kon nergens heen.
Als ik weer thuis kwam moest ik voor straf op mijn kamer en werd ik geslagen door mijn adoptieouders; ik moest van hun mijn schoolwerk doen tot ik het af had en ik mocht niet slapen.

Op mijn kamer hadden mijn adoptieouders een camera, ze konden alles zien wat ik deed. Ik had nooit privacy op mijn kamer.
Als ik toch in slaap viel dan kreeg ik een harde klap op mijn hoofd en rug en moest ik door gaan tot mijn huiswerk af was.
Ik voelde me erg eenzaam en werd vaak heel erg boos op de hele wereld.

Toen begon mijn gemis heel erg naar mijn moeder maar ik was ook erg boos op haar waarom ze mij naar Nederland heeft gestuurd.

Op mijn 10 jaar waren mijn ouders het zat met mij want ze wilden geen domme zoon; voor hun was statie en voorkomen het belangrijkste, ze hebben mij weggestuurd naar een internaat.
Ik was erg blij dat ik eindelijk van ze af was en had het wel naar mijn zin in het Internaat, ik kon mij zelf zijn en doen wat ik wilde.
Een keer in de 4 weken moest ik naar huis voor een dagje.
Op mijn 16de ging ik naar de zolder om mijn schoenen te pakken en zag ik opeens een koffer met een slot eraan, dat was mij nooit eerder opgevallen.
Ik heb het slot open gebroken en ben erin gaan kijken.
Het eerste wat mij opviel: ik zag een foto van een mooie bruine vrouw met een naam erop. En heel veel papieren en een dagboek.
Het waren mijn adoptie papieren. Eindelijk zag ik een foto van mijn moeder ik was dolgelukkig om eindelijk de vrouw te zien die mij gebaard heeft.
Het gekke was dat in mijn adoptiepapieren nergens de naam stond van mijn moeder en ik zag een papiertje waar een bedrag opstond van 20,000 gulden of real, dat weet ik niet en met de naam van het kindertehuis en een Nederlandse naam waar ze het geld aan hebben betaald.

Toen kwam ik erachter dat mijn adoptieouders mij hebben gekocht. Een paar maanden later kwamen mijn adoptieouders erachter dat ik in de koffer had gekeken in het weekendje dat ik bij hun was.
Ze waren erg woedend en ze hebben de koffer gepakt en hebben alle papieren en het dagboek verbrand in de tuin.
Vanaf die dag heb ik mijn adoptieouders nooit meer gezien.
Het enige wat gepakt heb uit die koffer was de foto van mijn moeder met haar naam.
Ik heb wel erg spijt dat ik nooit een kopie van mijn adoptiepapieren heb gemaakt.

Ik ben met een vriend naar Recife gegaan, ik voelde mij eindelijk thuis en ik heb ook 10 dagen naar mijn moeder gezocht en liep van 's morgens tot in de nacht rond met de foto van mijn moeder en eindelijk heb ik mijn moeder gevonden.
Mijn moeder kreeg de schrik van haar leven want ze dacht dat ik dood was en ze was altijd verdrietig.
Mijn moeder vertelde mij dat ze bevallen was in het kindertehuis tijdens haar werk en de zuster heeft haar geholpen en daarna gelijk mij bij haar weggehaald.
Mijn moeder kreeg van de zuster te horen dat ik dood was en mijn moeder mocht mij niet zien het zou slecht zijn voor haar.

Na de 3 mooie weken in Brazilië moest ik te terug naar Nederland, ik wilde niet meer terug.
Toen ik Nederland kwam heb ik gelijk mijn spullen ingepakt en een maand later was ik weer in Brazilie en ben ik bij mijn moeder gaan wonen.
Het gaat goed met mij in Brazilië en ik ben erg gelukkig.

Doneren

doneerknop232x232
Direct doneren is nu mogelijk!
Al is het maar € 1,-
Elke Euro is er één.
Klik op de 'wereldbol' en vul zelf het bedrag in.
Alvast bedankt namens alle Braziliaanse moeders die hun kinderen zoeken in Nederland.
Het werkt zó:  uitleg!!!!!

Wat óók werkt is deze QR-code, probeer maar:
2022 07 18 QR code Donatie PDBeH i.v.m. DNA project

LAATSTE NIEUWS: 2021-11-27

De subsidie van het Ministerie is binnen!
We kunnen nu de reis gaan plannen om geboorteouders in Brazilie een kans te geven hun DNA af te staan.
Plan is: we gaan ca. april 2022, maar ja, Covid kán roet in het eten gooien :-(

Heb je geld over? Doneer zodat wij DNA-sets kunnen aanschaffen voor de geboorteouders,
DNA-sets vallen niet onder de subsidie, die moeten wij zelf betalen.


De promo-film is bijna klaar!!!

Deze promo-film gaat in Brazilië op TV en social media komen.
De promo gaat Braziliaanse moeders stimuleren zich aan te melden bij www.dnamaesdobrasil.com

Aangemelde Braziliaanse moeders krijgen een gratis DNA-test.
Wij adviseren daarom: Braziliaans geadopteerden doe hier in NL een DNA-test en wie weet:
heb je een match en heb je zomaar je moeder gevonden!

Alleen via een DNA-test zijn biologische banden te bewijzen!!!!

©  PDBeH | Pessoas Desaparecidas Brasil e Holanda | 2020

Ga naar boven